همیشه که نباید با چشم باز دید
چشمانت را ببند و خیال کن در جزیره ای دور
بی اینکه کسی بپایدت
دوستم داری
و هیچ کاری از دست ماشینهای گشت بر نمی آید!

فکر کن داری داستانت را تمام میکنی و کلی برای خودت حال میدهی و میخواهی همین امروز داستانت را که تمام کردی بی اینکه تایپش کنی برای چندتا از دوستانت بخوانی که مثلن رفع خستگی کنی! صبر کن!کسی رشته ی افکارت را پاره نکند که کار داریم با این فکر کردنت!حالا باز فکر کن دوستی آمده پیشت و تو خرسند و خوشحال از بودنش در کنارت میخواهی داغ داغ داستان را برایش بخوانی و نظرش را برای پایان بندی داستانت بپرسی که این خوب است یا این یکی؟؟؟ و بعد منتظر پاسخش باشی که شروع کند به حرف زدن و بحث که پیش برود تو هی توی ذهنت چیزی جرقه بزند که مثلن فلان جا را راست میگویی و نه این بهتر است و آن خوب است و این به درد نمی خورد و دوست دارم اینطور باشدو موضوع عوض میشود و نمیخواهم این بچه قصه را دراز کنم و ...

باد...

اصغر فرهادی: ایرانیان بسیارى در سرتاسر جهان در حال تماشاى این لحظه‌اند. و گمان دارم خوشحال‌اند. نه فقط به خاطر یک جایزه‌ى مهم یا یک فیلم یا یک فیلمساز. آن‌ها خوشحال‌اند چون در روزهایى که سخن از جنگ، تهدید، و خشونت میان سیاستمداران در تبادل است نام کشورشان ایران از دریچه‌ى باشکوه فرهنگ به زبان مى‌آید. فرهنگى غنى و کهن که زیرگرد و غبار سیاست پنهان مانده. من با افتخار این جایزه را به مردم سرزمینم تقدیم مى‌کنم. مردمى که به همه‌ى فرهنگ‌ها و تمدن‌ها احترام مى‌گذارند و از دشمنى کردن و کینه ورزیدن بیزارند...

بیصبرانه منتظریم. بیصبرانه منتظریم تا از جدایی(!) لذت ببریم. لذت دوباره و سه باره و چند باره. همان لذتی که از  دوباره و سه باره و چندباره دیدنش می بریم.