^{... بچه ها می گفتند کار هر شبش است. اما من از سیگار کشیدنش هم می ترسم. چیزی در سرم وول می خورد. سینه ام سرد شده است.نه از جن و آل می ترسم و نه از زوزه ای که تا صبح یکریز کشیده می شود. سایه اش را می بینم که روی کپه ی خاک چندک زده است. بچه ها دیروز ته سیگارهایش را که توی چاه انداخته بود، شمرده بودند. می گفتند این سیزده تا مال یک شبش است و یکی به شوخی گفته بود چاهی را که می کند با ته سیگارهایش پر می کند! چاه را وقتی می کند که شبش پست نداشته باشد. بچه ها می گفتند از فردای همان روزی شروع کرده که با سرهنگ بحثشان گرفت و سرهنگ یکی خواباند بیخ گوشش. از سرهنگ حرف می زدند و از اینکه فکر کرده بچه ها حالواند و نمی فهمند کندن چاه استراتژی و اینجور چیزها نیست و الکی می خواهد زیلایی را خسته کند که شب را تا صبح بخوابد و فکرهای ناجور سرش نزند...}

^*********

 ^{...صدای قدمهایش را می شمارم.پا می گذارد روی پله ی اول. از آن روز حرف می زدند که سرهنگ به لج بچه ها را به صف کرده و دو دور حیاط را پامرغی برده بودشان. می گفتند دلشان به حال زیلایی می سوخت  که بعدِ پا مرغی، سالن را بین سرهنگ و سروان اسدی پنج بار غلت زد و بالا آورد. پله ی دوم و سوم را هم بالا می آید. گوش تیز می کنم و چشمانم را گشاد. می گفتند بار اولش نیست که شب یکهو می زند به چاک. تا حالا به کسی نگفته کجا می رود و چه کار می کند. سرهنگ بار قبل که فهمیده بوده کلی داد و بیداد کرده و زیلایی انگار نه انگار. چند بار هم سیگارش را گرفته بوده که گزارش کرده اند و هربار دو روز در بازداشتگاه مانده و برایش چند روز اضافی زده اند. چند قدم  دیگر بر می دارد و بالا می آید. نفسم تند می زند. زانوهایم می لرزد. دندانهایم را کیپ به هم می فشارم...}